img_06751

L’even 6/16
Ellen Vunderink

Overgangsrite

Al jaren speelde ik met de gedachte om een ‘vision quest’ te doen. Een ritueel dat sjamanen en priesteressen in voorbije tijden ontwikkelden. Zo’n vision quest kun je het beste vergelijken met en slang die zich terugtrekt om te vervellen of een rups die en cocon maakt om zich te kunnen transformeren tot vlinder. En dit voorjaar besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en me in te schrijven. Als mensen mij vroegen waarom ik een ‘vision quest’ ging doen, antwoordde ik steevast ‘Ik wil weten wie ik ben als er niets meer is waar ik me achter kan verschuilen en er niemand is op wie ik kan leunen’. Ik wilde het én vond het doodeng. Naarmate de datum van vertrek naderde, raakte ik meer en meer gespannen.

 

En toen was ik ineens op Kreta, in een ongerepte omgeving met steile kliffen en een zee die voelde als een warm bad. Daar begreep ik onbewust dat ik me innerlijk al lang aan het voorbereiden was op de overgangsrite. In de voorbereidende dagen ben ik met meditaties en rituelen afgedaald in de spelonken van mijn ziel. Ik heb veel van mijn leven opnieuw beleefd. Na zes dagen was het moment aangebroken waarop ik drie dagen en nachten alleen op een berg zou doorbrengen, zonder eten en zonder een dag boven mijn hoofd. Op die bijzondere plek kwam ik mezelf behoorlijk tegen. Verschillende keren heb ik op het punt gestaan om te stoppen omdat ik oprecht geloofde dat ik niet de kracht had om mijn oude jas uit te doen en een nieuw deel van mezelf ‘geboren’ te laten worden. En toch gebeurde het. Op de laatste ochtend van mijn verblijf op de berg, kreeg ik de inzichten waarmee ik mezelf kan ontwikkelen tot de Ellen die ik altijd al diep in mezelf voelde en waar ik niet bij kon. En zo vervolg ik mijn levensweg, rijk door deze ervaring en nog veel meer bezield dan ervoor.

handt. ellen