Diagnose Alzheimer

30 november 2017

Door: Anna Myrte Korteweg

Wat gebeurt er met je als de ziekte van Alzheimer langzaam maar zeker grip krijgt op je leven? Hoe ga je om met deze ongenode gast? In 2011 kreeg sociaal psychologe en schrijfster Hanneke Korteweg-Frankhuisen de diagnose Alzheimer. In haar openhartige blogs vertelt Hanneke hoe zij dit proces van afscheid nemen, ervaart. Ook haar echtgenoot Hans en dochter Anna Myrte bloggen, op eigen wijze, over de allerbelangrijkste vrouw in hun leven.

Vanochtend kwam er een appje van mijn vader binnen op onze familieapp: ‘Ik ben me kapot geschrokken.’ schreef hij. ‘Ik hoorde een paar uur geleden een gil uit de woonkamer. Toen ik aan kwam rennen, zag ik Hanneke op de grond liggen met haar gezicht op de vloer. Ze vertelde dat zij op een stoel was geklommen om de gordijnen open te doen. Hanneke heeft pijn in haar arm en hand, maar gelukkig niets gebroken. Echt op het nippertje. Pfoe.’ Anderhalf jaar geleden eindigde een val van mijn moeder anders. Tijdens een wandeling door de besneeuwde heuvels van hun favoriete vakantiegebied Sauerland, gleed zij uit. Ze viel hard op haar linkerarm en brak haar elleboog op verschillende plekken. Drie keer werd ze geopereerd in een nabijgelegen Duits ziekenhuis. De eerste operatie lukte niet, omdat er te veel breuken waren. Tijdens de tweede operatie werd er een pen in haar arm gezet. En een derde operatie was nodig om de pen eruit te halen. Drie keer moest mijn moeder onder narcose en drie keer kwam de klap van die narcose hard aan. Toen ik haar na de tweede operatie in het ziekenhuis bezocht, was ik tegelijk opgelucht en geschrokken. Ze wist nog wie zij was en wie ik was, maar wist bij vlagen helemaal niet meer waar ze was en waarom ze daar was. In een vreemde omgeving, waar een andere taal werd gesproken, lag mijn moeder te herstellen van een val die ze zich niet meer kon herinneren. Een dubbele klap dus.

Onomkeerbare ziekte
‘Hans, gaan we nu?’, vroeg ze regelmatig aan mijn vader met een verdwaasde en tegelijk hoopvolle blik in haar ogen. Het was alsof ik een inkijkje kreeg in een mogelijke toekomst. Opgenomen in een verpleeghuis, het geheugen verloren, volkomen overgeleverd aan de zorg van anderen, niet meer vrij om te gaan en staan waar zij wil. Ook zag ik de onvermijdelijke toekomst van het totale vergeten wat bij deze onomkeerbare ziekte hoort. Ooit zal ze niet alleen bij vlagen niets meer weten, zoals nu in het ziekenhuisbed, maar zal het haar dagelijkse staat van ‘zijn’ zijn. Ik was bang dat het proces van vergeten zou versnellen, omdat ze nu ook in fysiek opzicht beperkt was.

dekorteweg.nl
nuvrij.com

Wil je deze editie graag ontvangen? Bestel deze dan hier.