Mogelijk gemaakt door onze longen

20 juni 2017

Door: Ramona van Silfhout

De zoete lentebries opsnuiven, dansen tot diep in de nacht, kusjes geven op babyvoetjes, schepen bouwen van legosteentjes, kaarsjes uitblazen, door weer en wind naar huis fietsen en genieten van zelfgebakken appeltaart.

Je lichaam maakt al deze dingen mogelijk. Wat een wonder! Het kan ons precies vertellen wat we nodig hebben. Horen we ook wat het ons zeggen wil?
In deze serie verken ik steeds de taal van een ander deel van je lijf.

Ik luisterde laatst naar een meditatie waarin klonk: ‘In welke situatie je je ook bevindt of wat de staat van je lichaam ook is, weet dat zolang je ademt er meer goed dan slecht met je is.’ Heerlijk relativerend, vond ik. Mogelijk gemaakt door onze longen, het orgaan waar al het leven begint? Na je allereerste inademing huil je – als alles goed gaat – de longetjes uit je lijf. De wereld mag horen dat jij er bent! Jouw avontuur op aarde kan beginnen. Stap voor stap en ademteug voor ademteug.

Volgens traditionele Chinese, Ayurvedische en Griekse geneeswijzen bevat de lucht die we inademen levensgeest of energie (qi of prana). Met elke inademing verbindt je je met deze energie en breng je zuurstof in je lichaam. Via je longen en bronchiën wordt dit opgenomen in je bloed, waarna elke cel van brandstof wordt voorzien. Tegelijkertijd wordt de gebruikte zuurstof in de vorm van koolstofdioxide met een uitademing losgelaten. Zo neem je op wat je nodig hebt en laat je los wat je niet meer gebruikt. Nemen en geven. In een steeds herhalend ritme tot je laatste uitademing.

Het klinkt gek, maar je longen vormen daarmee het grootste contactorgaan dat je hebt. Immers, met elke inademing breng je buiten naar binnen en als je al je longblaasjes zou gladstrijken beslaan deze wel honderd vierkante meter. Dit is evenveel als alle blaadjes van een grote eik en veel meer dan de oppervlakte van je huid. Het zijn de blaadjes van de bomen, de ‘longen van de aarde’, die jouw afvalstoffen (CO2 ) opnemen en weer omzetten in zuurstof. Elk zuurstofmolecuul die je inademt is al eindeloos vaak gerecycled in de kringloop tussen mens en natuur. De kans is dus groot dat je minstens één keer hetzelfde zuurstofje hebt ingeademd als Elvis of Napoleon.

Zo blijk je dus verbonden met alles en iedereen. Of je dit nu wilt of niet. Je longen kunnen je laten voelen hoe ver je deze verbinding durft toe te laten. In spannende situaties wordt je ademhaling kort en oppervlakkig. Je luistert met ingehouden adem, krijgt geen lucht en voelt je benauwd. Na de spanning volgt dan de ontspanning in de vorm van een diepe zucht en flink doorademen. Je maakt borst groot en neemt zo meer ruimte in.

Als je je vrij voelt, zuig je het leven helemaal in je op. En het is deze diepe inademing die je verbindt met je buik. De plek waar je emoties voelbaar zijn. In de Chinese geneeskunde worden de longen dan ook in verband gebracht met de emotie verdriet maar ook met moed. Adem je niet eerst even diep in als je op het punt staat iets heel spannends te doen?

Tot in je buik ademen, verbindt je met jezelf, met het leven en alles wat er te voelen is.
Hoe diep mag het leven komen? Een ander woord voor adem is inspiratie. Als jij vol inspiratie – vol adem – bent voel je je bruisend en energiek. De wensen van je hart krijgen de ruimte en vanuit inspiratie ontstaat creatie en expressie. Je leeft!