Ik weet het ook niet

1 augustus 2017

Door: Brenda Dekkers

Ik weet niet precies waarom ik eigenlijk gevraagd ben deze column te schrijven. Ik weet wel waarom ik er ooit mee begon: om mensen te laten zien dat niet iederéén die meedoet aan dit blad het allemaal zo goed weet. Hart onder de riem steken, je weet wel. We zijn niet allemaal zo perfect als het lijkt op Facebook, dus maak je niet druk als het bij jou even niet gaat zoals je wilt.

Maar misschien zat ik ernaast. Misschien ben ik wel de enige die het allemaal niet weet en kan. Ben ik een soort kermisattractie, een bezienswaardigheid. Komt dat zien: De Vrouw die Het Niet Kan. Niet plannen, niet opruimen, niet gezond leven, niet moederen, niet doorzetten, niet leven. Hahahaha, wat een gedrocht, wat een zielig geval, vreeeeeselijk.

En ik zit daar dan, op een krukje in de etalage. En ik weet dat het waar is. Het leven is voor mij te moeilijk. In praktische zin dan. Zo gauw ik het te druk heb (en dat gebeurt snel als je geen nee kunt zeggen) vliegen alle zelfdiscipline en organisatorische vaardigheden het raam uit. En dan zit ik er dus beangstigend snel zo bij als op de foto.

Op die linker stapel, naast de chips die ik niet had moeten eten, liggen de onbetaalde rekeningen, niet ingewisselde waardebonnen en een paar klusjes die ik probeer te verdringen. Op mijn computer staan 5 word-documenten open die  binnen een uur af moeten zijn. Rechts de projecten van de dag. In dat bakje dat bedoeld is om je dingen in te organiseren liggen dingen die ik niet weet. En dan zie je de irritante fruitvliegjes nog niet eens op deze foto. De berg was (plus die ene die al een dag in de machine zit) bevindt zich twee vieze trappen hoger, dus die is ook uit beeld. Maar ik weet dat ‘ie er is. En jij nu ook. De hele wereld weet straks dat ik een viezige, ongezond etende chaoot ben, die opereert vanuit een rokende puinhoop die vaag doet denken aan een kantoor.

Lieve man, sorry dat het leek dat je met een normale vrouw trouwde. Sorry dat ik zo lang de schijn ophield, maar het is niet waar. Lieve dochter, sorry dat mama soms tegen je schreeuwt, dat ze faalt in Positive Parenting en dat ze pas in actie komt als ze echt niet meer kan ontkennen dat je luizen hebt. En omdat ze dan in een hysterische schoonmaakmanie schiet, waarbij je al je 130 knuffels een maand in quarantaine moeten. En vervolgens nóg een maand opgesloten blijven, omdat ik geen tijd heb om ze uit de zakken te halen. Of is het zin? Of discipline?

Beste buren, vriendinnen, kennissen, tennismaatjes in jullie nette, schone huizen, met jullie goed verzorgde, kreukvrije kinderen, met jullie quality-time en fijne relaties: mijn leven is een bende. Mijn huis is een bende. Ik ben een bende. Ik bel je niet, ik support je te weinig, ik zeg op het laatste moment af of ik ben niet gezellig. Ik faal op alle fronten.

Beste buurtkinderen, dat evenement dat ik aan het organiseren ben in de speeltuin hangt van plakband en paniek aan elkaar. Bedankt voor jullie inschrijving voor een ramp in wording.

Beste klanten, jullie betalen een dik uurtarief voor mijn expertise en kwaliteit, voor artikelen over duurzaamheid en gezonde levensstijl en een leuk interieur, maar kijk: ik kan mijn leven niet eens organiseren. Ik dicht het ene gat in mijn planning met het andere. Ik schrijf stukken midden in de nacht en mail ze de volgende ochtend, zodat jullie niet merken dat ik mijn planning niet op orde heb. Ik eet chips vol E-nummers. Soms zelfs knakworst. Die 200 gram groente haal ik vaker niet dan wel. En die mooie afvalemmers waarvoor ik reclame maak, die stinken bij mij als een bunzing.

Zo zit het met mij. Ik schaam me kapot. Maar ik heb ook geen zin meer om mooi weer te spelen. Misschien omdat ik hoop dat iemand me een reddingsboei wil toegooien, al kan ik me voorstellen dat je leukere en belangrijkere dingen kunt bedenken dan mij redden. Nou ja, kijk maar.