Groeipijnen

27 januari 2017

Door: Brenda Dekkers

Het is toch eigenlijk gek dat wij mensen op 31 december, op het moment dat de hele natuur even pas op de plaats maakt, juist ons hele leven overhoop gaan gooien. Niks winterslaap en tempo omlaag, maar drie maal in de week hardlopen, minder werken, meer gezelligheid, geen suiker, wel fruit, alleen nog maar warm water drinken, stoppen met roken, met facebooken, met klagen… Alles Moet Anders. Ik doe het ook hoor. We hebben bijvoorbeeld sinds 14 december een puppy in huis, zodat ik in het nieuwe jaar/mijn nieuwe leven vaker buiten ga lopen. (Ook een hele verandering voor de katten trouwens, die bruut ontwaakten uit een winterslaap van een jaar of 9.) En ik praat al een maand of wat met allerlei mensen om te kijken waar het met mijn bedrijfje heen moet en kan. Fysiek, qua werk, qua mensen, er moet iets veranderen. Iets in de richting van meer leuke projecten & mensen en minder (of in elk geval beter) regelen, plannen en boekhouden. En dat midden in de nacht de BTW-aangifte doen moet ook maar eens afgelopen zijn. Als ik voortaan om drie uur ‘s nachts wakker ben, dan is het voor een coole maansverduistering of zo. En nu natuurlijk een pup met hoge nood, maar dat gaat over. Zover ben ik dus. En dat zint me niks.

Er moet iets veranderen, want ik ben kribbig, warrig, moe en soms (lees: best regelmatig tot veel te vaak) zit mijn hand ineens in een zak chips. Ik dacht dat het kwam door al dat nachtwerk, door moeilijke projecten, verkeerd eten, te weinig gezelligheid, nou ja, door van alles. Maar toen mijn dochter laatst klaagde over pijn in haar benen, wist ik ineens wat mij al weken dwarszat: ik heb ook groeipijn!

Die fase van bewust onbekwaam, wiebelen op het randje van je comfortzone, daar word ik toch zo narrig van! Elke seconde duurt te lang. Ik wil doooooooor!!! Ik wil groeien als mens, maar ook zakelijk groeien. Of eigenlijk: ik wil er al zijn. Want ik bén natuurlijk al aan het groeien. Maar het is met mensen net als met bomen: als je er elke minuut naar kijkt, dan zie je het niet. Pas als je een tijdje niet hebt geprobeerd om die stam uit de grond of die tak naar de hemel te kijken, dan zie je ineens dat er best veel gebeurd is. Geduld dus. (Innerlijke stem: Geduldig zijn! NU!!!) Alles heeft z’n eigen tijd en tempo.

En accepteren, misschien zelfs waarderen dat zo’n proces pijn doet, denk ik. Het jezelf expres nog een tikkie moeilijker maken om de verandering écht op gang te helpen. Dat werkt. Want geen betere stok achter de deur, dan een stok achter de deur, zeg ik altijd maar.

Maar ook al weet ik het allemaal nog zo goed te vertellen: ik ben natuurlijk ook gewoon bang. Bang om van de bank af te komen, om fouten te maken, bang dat ik het niet kan, dat ik niet goed genoeg ben in wat ik echt wil, wat dat dan ook moge zijn. Dat niemand wil betalen voor mijn persoonlijke passie. Of dat ik helemaal niks echt blijk te willen. En welk risico is aanvaardbaar en hanteerbaar voor mij? Ik ben niet zo’n Teflon-Amerikaan die zich overal maar instort onder het motto ‘What doesn’t kill you, will make you stronger.’ En ‘fake it untill you make it’, daar ben ik ook niet van. In een video van de (overigens zeer inspirerende Facebook-held) Prince EA hoorde ik trouwens wel een mooie: ‘The darkest part of the night is right before sunrise.’ Zullen we het daar dan maar op houden?