Ik doe dit jaar niet aan kerst

19 december 2016

‘Ik doe dit jaar niet aan Kerst,’ zei ik tegen een vriendin. ‘Ik kijk liever over de feestdagen heen in mijn agenda van 2017 en naar mijn reis naar Nepal die ik in januari ga maken.’ Tja, ik meende het echt. Kerst moest dit jaar maar een keer op een lager pitje, ik was er niet mee bezig.

Tot ik vanmorgen vroeg langs het schoollokaal van mijn dochter fietste. Vijfentwintig kindertjes zaten in een kringetje om de kerstboom in een half donkere klas. De openhaard op het digi-bord brandde en er hing een slinger van lampjes aan het plafond.

Opeens moest ik aan mijn eigen jeugd denken en het magische van die donkere dagen voor Kerst. De van thuis meegenomen kaars die ik zelf mocht aansteken. Het dansende vlammetje waarnaar ik keek, terwijl de juf het kerstverhaal vertelde. De geur van dennegroen in onze woonkamer. Mijn moeder die met een verhit hoofd van de vliering kwam waar ze de doos met kerstversiering ergens achter een schot vandaag had getrokken. Mijn ongeduldige kleine handen die door de proppen vergeeld krantenpapier zochten naar die ene mooie kerstbal, dat vogeltje met een echte staart, het gouden viooltje en die met sneeuw bespoten piek die ik het jaar daarvoor bijna had laten vallen. Maar het allermooiste was nog wel de kerststal die mijn ouders voor hun trouwen van mijn opa en oma hadden gekregen. Hij was oud en de beeldengroep niet meer helemaal heel. Zo miste het schaap een pootje, wat mijn zus en ik hadden opgelost met een lucifer. En het originele Jezuspoppetje was aan de grote kant. Hij paste net aan in de kribbe, iets waar mijn moeder elk jaar hard om moest lachen. O en in het strooien dak van de stal zat een grote, zwarte brandplek. Mijn oma had de kaars er te dichtbij gezet waardoor de boel vlam had gevat. En ja, dan was er nog de nachtmis op kerstavond. Het kling klokje klingeling dat ik luidkeels meezong. De enorme boom naast het altaar met wel honderden lichtjes die, als ik mijn ogen kneep, nog mooier schitterden.

Wat is er met me gebeurd? Dat ik al dat mooie, magische rondom kerst niet meer voel of beleef. Waarom ben ik niet meer in die wonderstaat en neem ik een voorsprong op 2017 terwijl Kerst vlak voor mijn neus staat? Vanaf nu draai ik kerstmuziek, steek ik kaarsen aan, stuur ik mailtjes en kaartjes naar iedereen die ik lief vind en schrijf ik voor jou dit blog om je een hele fijne kerst te wensen. IK hoop dat het je lukt, om je te verwonderen. Op welke manier dan ook!