Deadlines

3 november 2016

‘Hoe is het met je?’ vraagt een vriendin.
‘Ja, druk,’ antwoord ik.
Op het moment dat ik het zeg, ik mezelf hoor praten, dringt het tot me door dat ik eigenlijk helemaal geen antwoord geef op de vraag. Want ben ik goed druk? Te druk? Of bezwijk ik onder een te drukke agenda en gaat het daardoor juist niet goed met me?
De waarheid is, ik ervaar druk. Deadlines die ik zelf in grote vrolijke letters in mijn weekplanning heb gezet en waar ik als tekstschrijver vaak zo van geniet, wemelen nu voor mijn ogen. Mijn energielevel is laag, Ik voel me rillerig. Misschien toch een griepje op komst? Ik sleep me er doorheen die maandag. Maar op dinsdag word ik wakker met pijnlijke, stijve spieren. Schouders die ter hoogte van mijn oren vastzitten en maar niet willen zakken. Met pijn en moeite tik ik het ene item na het andere weg, hetzij op mijn tandvlees. Op woensdag geeft mijn pc een error. Er verschijnen vreemde blokken in het beeld. Mijn student aan huis ‘appt dat hij wel tijd heeft om er even naar te kijken. ‘Nee, dat gaat niet lukken, want ik heb drie strakke deadlines en ik kan mijn pc niet missen,’ app ik terug. Ik kijk om de blokken heen naar de letters die ik type. Ze dansen op het witte veld. Dit gaat niet goed. Ik hoor op bed te liggen of op zijn minst op de bank onder een sprei. Als er op donderdag ook nog een brief van school komt, met de boodschap dat er hoofdluis is geconstateerd en ik mijn dochter tijdens het eten nijdig op haar hoofd zie krabben, weet ik zeker dat dit mijn week niet is. Koortsachtig ontsmet ik het hele huis. En dan besluit ik iets te doen, wat ik eigenlijk liever niet doe. Ik bel de redactie met de vraag hoe erg het is, als ik mijn stuk na het weekend inlever, in plaats van morgen.
‘O, doe rustig aan, we hebben marge hoor!’ klinkt het aan de andere kant van de lijn. Ik voel hoe ik me langzaam ontspan. Mijn schouders een paar centimeters zakken. Opgelucht leg ik de telefoon neer. Vandaag kruip ik op de bank en doe niets. Want tja.. deadlines zijn prima, maar soms is het even tijd voor ‘life-lines’, in de vorm van thee, een deken, een boekje en rust.