Before Vipassana

5 mei 2017

Door: Anna Myrte Korteweg

Tien dagen zwijgen. Tien dagen lang tien uur per dag mediteren. Geen telefoon, geen boeken, geen pen en papier, geen enkel contact met de buitenwereld. Alleen maar ik en alles wat er in mij leeft.

Morgen ga ik op Vipassana, een stilteretraite in de boeddhistische traditie. Ergens helemaal in het oosten van Duitsland, in een centrum hoog op een heuvel.

Ik kijk uit naar de stilte en ik voel me ook wel een beetje zenuwachtig. Hoe zal het zijn om helemaal los te staan van mijn vertrouwde leven, van mijn man en kinderen, van mijn schrijfwerk, van contact met anderen…? Een initiatie zal het zeker worden. Na alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt (veel kinderen gekregen, heel veel keer verhuisd, gescheiden, een nieuwe man ontmoet, in een Utrechtse vinexwijk gaan wonen…) kan het niet anders dan dat er stof omhoog zal komen. Er zal door de stilte en de focus van de meditatie flink in de vijver worden geroerd. Ik ben benieuwd naar wat er omhoog komt (en vrees het ook enigszins) en ik kijk uit naar het heldere water dat overblijft.

Als ik erover nadenk dan ben ik bang dat ik heel moe word (elke dag om 4 uur ‘s ochtends opstaan), dat ik honger krijg (er zijn geen avondmaaltijden), mijn kinderen enorm ga missen, inspiratie krijg die ik niet kwijt kan omdat ik niet mag schrijven, te maken krijg met regels waar ik niet achter sta etc etc. Ook denk ik dat ik ultieme vrijheid en vrede kan ervaren, de rust kan hervinden, nog meer schillen kan afwerpen, mijn beoefening kan verdiepen. Allemaal ideeën die invulling geven aan iets wat ik onmogelijk kan weten. Dus denk ik er maar niet over na. Ik weet niet hoe het zal zijn en ik heb geen keuze dan het te doorleven.
Het is mijn intentie om deze reis te maken zonder beeldvorming – zonder oordeel over wat ik onderweg tegenkom. Ik vertrouw het proces, geef me over aan de regels van het vipassana instituut en go with the flow…
See you on the other side. Tot over twee weken. Namaste.