Anicha

6 oktober 2016

‘Mam, had jij mijn bidon nou omgespoeld?’ ‘Mam, weet je waar mijn hockeybitje is?’
‘Schat, ik moet gaan. Je ziet me vanavond weer.’ Haastige kussen worden ergens op mijn voorhoofd gedrukt. Autodeuren die open en dichtslaan. Het geklingel van een fietsbel. Ik sta in mijn badjas in de deuropening en wuif het zooitje een voor een uit. Achter me vult het huis zich met leegte. Ik draai me om en doe de deur dicht. Het is zaterdagochtend acht uur en iedereen is al vertrokken.

Ik wis de sporen van halsoverkop het huis verlaten. Van halfvolle bekers, halve bananen en restjes fruit. Weemoed overvalt me. Waar is de tijd gebleven dat de kinderen nog niet naar allerlei sportclubjes gingen en we in de weekenden werden gewekt door heldere kinderstemmen, in plaats van door de wekker. Waarom hebben de jaren van afbakbroodjes, gekookte eitjes, gezamenlijke ontbijtjes in lieve flanellen pyjamaatjes zo vlot plaatsgemaakt voor snelle koffies, kliekjes yoghurt en glimmende sporttenues? Opeens heb ik moeite met de snelheid waarmee de tijd tussen mijn vingers door lijkt te sijpelen.

Dan popt er een term uit het boeddhisme in me op: Anicha. De wet van de vergankelijkheid, dat wat zich voordoet zal veranderen. Niet alleen de tijd, maar zelfs de gedachte en het gevoel dat nu overheerst, zal er straks of morgen of over een minuutje niet meer zijn, omdat alles voortdurend in beweging is. Ergens best een geruststellende idee.

Ik loop naar boven en pak mijn legging en loopschoenen uit de la. Om 8.15 uur jog ik de straat uit, het bos in. Ik snuif de geur van natte bladeren op. De herfst heeft, ondanks het warme nazomerweer, duidelijk haar intrede gedaan. Na een kilometertje of drie krijg ik met elke stap voorwaarts meer zin in de dag die voor me ligt. Nu ik alleen ben kan ik ongestoord schrijven of uren lezen in bad en naar mijn favoriete muziek luisteren. Ik trek een sprintje naar huis. Mijn mondhoeken krullen op. Anicha. Alles verandert. De tijd, de seizoenen, de ideeën die ik bij me draag, de manier waarop ik naar dingen kijk. En zo ook mijn gevoel over deze zaterdagmorgen.